يکي از مشکلات اساسي که در اکثر سازه ها به چشم مي خورد مشکل نم و رطوبت مي باشد که در بعضي مواقع خسارات جبران ناپذيري را به ساز ها و ساختمان وارد مي نمايد و يکي از راهکارهاي مقابله با ‎آن عايقکاري رطوبتي مي باشد 
در ايران با توجه به اقليم و آب و هوا و نيز وجود منابع عظيم نفتي متداولترين عايق رطوبتي قير و گوني مي باشد که با پيشرفت تکنولوژي اين روش جاي خود را به عايقهاي پيش ساخته ( ايزو گام) داده است . اما با پيشرفت علوم ونيز گراني مواد نفتي و قير در بعضي مواقع عايقهاي پيش ياخته نيز مقرون به صرفه نبوده و مهندسان را به آن داشت تا از مواد شيميايي جهت عايق بندي سازه استفاده کنند که هم از نظر اقتصادي و هم از نظر کيفيت و کارايي بتواند با ساير عايقها رقابت کند . بعد از تحقيقات متعدد مهندسان موفق شدند که با استفاده از رزينهاي اکريلاتي و استايرني که با آب حل مي شود ، عايق رطوبتي جديدي بسازند که صورت يک لايه mm 1 روي سطوح مورد نياز اجرا ميشود و انعطاف پذير نيز مي باشد .

دیدگاه خود را ثبت کنید